Vallen, opstaan en vooral blijven spartelen
In dit artikel
Ook met spartelen bereik je uiteindelijk de kant...
Gisteren was het zover. De allereerste online Zoommeeting van de Pro Domme Society. En alsof dat op zichzelf nog niet spannend genoeg was, was het ook meteen mijn allereerste Zoommeeting. Ooit. Want waar half Nederland tijdens corona van de ene online vergadering naar de andere rolde, is dat hele fenomeen grotendeels aan mij voorbijgegaan. Ik werkte als zzp'er, had geen collega's en werkte toch al vanuit huis. Waarom zou ik dan in hemelsnaam gaan zoomen?
Maar goed, gisteren moest ik er dan toch aan geloven. En zoals ik wel vaker doe wanneer iets nieuw en spannend is, besloot ik gewoon in het diepe te springen. Want soms is spartelend de kant proberen te bereiken de beste manier om te leren zwemmen. Voor mij althans.

Zo ben ik tenslotte ooit ook als Meesteres begonnen. Zonder enige praktijkervaring meldde ik mij aan als commerciële Meesteres bij Doma. Mijn gedachte was destijds heel eenvoudig: ik ga het daar wel leren. Geen maandenlang twijfelen of eindeloos voorbereiden tot ik mij eindelijk bekwaam genoeg zou voelen. Gewoon beginnen en onderweg ontdekken wat wel en niet werkt.
Zoals je ziet, heb ik het overleefd.
En gisteren heb ik het ook overleefd. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik ditmaal niet met een mooie, strakke borstcrawl de overkant bereikte. Het leek meer op een nogal onbeholpen combinatie van watertrappelen, proesten en wanhopig naar de kant graaien.
Het begon allemaal zo mooi...
Ik had het helemaal voor ogen. De eerste bijeenkomst van de Pro Domme Society verdiende natuurlijk een prachtige entourage. Dus zou ik de Zoommeeting vanuit mijn dungeon verzorgen, met mijn indrukwekkende zwepenmuur als achtergrond (zie foto). Ik had zelfs voor mooie belichting gezorgd. Het plaatje klopte helemaal. Professioneel, sfeervol en precies de uitstraling die ik voor ogen had.
Ik ging zitten, keek tevreden naar mijn scherm en dacht: ja, dit wordt mooi.
Totdat Zoom niet wilde opstarten.
Wat bleek? De wifi in mijn dungeon is ronduit beroerd. Daar heb ik normaal gesproken geen enkele last van, want tijdens mijn sessies heb ik werkelijk geen internet nodig. Maar voor een online bijeenkomst blijkt een fatsoenlijke verbinding toch wel een tamelijk essentiële voorwaarde.
Dus kon ik mijn zorgvuldig gecreëerde decor alweer verlaten en verhuizen naar de keuken. Met een weinig inspirerende, blinde achtergrond, want op de begane grond heerst momenteel een behoorlijke chaos vanwege de verbouwing van onze slaapkamer.
Daar ging mijn prachtige plaatje.
Maar ach, de inhoud was tenslotte belangrijker dan de achtergrond. En die inhoud had ik uitstekend voorbereid. Perfectionistisch als ik ben, had ik een complete diapresentatie gemaakt en mijn teksten zorgvuldig uitgeschreven. Ik wist wat ik wilde vertellen, had alles netjes op een rijtje en was er helemaal klaar voor.
Al waren de vlinders in mijn buik het daar duidelijk niet mee eens.
De wachtkamer waar niemand meer uitkwam
Om half acht zat ik al klaar achter mijn scherm. De koffie stond naast mij en langzaam zag ik de eerste deelnemers de digitale wachtkamer binnendruppelen. Maxime kwam er gelukkig ook al snel bij, zodat we vooraf nog even konden overleggen.
Om 19.58 uur stelde zij voor om de aanwezigen alvast binnen te laten. We waren immers klaar en waarom zouden we iedereen nog twee minuten laten wachten? Dus drukte ik op de knop om de wachtkamer binnen te laten. In mijn onschuld dacht ik daarmee de digitale voordeur te hebben geopend. Iedereen die daarna kwam, kon vast gewoon doorlopen. Toch?
Nou, nee dus.
Achteraf bleek dat er daarna nog zo'n zeven mensen in de wachtkamer waren beland. Mensen die daar keurig hebben zitten wachten tot ik ze zou binnenlaten. Alleen had ik geen flauw idee dat ze daar nog zaten. En dus zijn ze nooit binnengekomen.
Zelfs twee van mijn lieve, trouwe subjes bleken opgesloten te hebben gezeten in die digitale wachtkamer. En geloof mij, juist hun mentale steun had ik op dat moment bijzonder goed kunnen gebruiken!
Aan iedereen die vergeefs heeft zitten wachten, wil ik dan ook mijn oprechte excuses aanbieden. Jullie hadden je aangemeld, tijd vrijgemaakt en mochten verwachten dat jullie gewoon konden deelnemen. Dat is helaas anders gelopen en daar baal ik behoorlijk van. Overigens is het wel een beetje ironisch dat ik als Meesteres mensen in een wachtkamer wist op te sluiten zonder dat ik zelf doorhad dat ik ze gevangenhield.
Maar goed, daar hield de ellende niet op.
Waar is die knop in hemelsnaam?
Want eenmaal begonnen, bleek Zoom nog veel meer verrassingen voor mij in petto te hebben.
Ik wilde graag dat iedereen zijn camera uitzette, maar kon niet vinden hoe ik dat moest regelen. Vervolgens wilde ik de chat bekijken, maar ook die wist zich bijzonder goed voor mij te verstoppen. Ondertussen probeerde ik mijn presentatie te verzorgen, mijn tekst te volgen en vooral niet te laten merken hoe ontzettend zenuwachtig ik eigenlijk was. En toen kwam het absolute hoogtepunt.
Ik had mijn diapresentatie opgestart. Althans, dat dacht ik. In mijn beleving keek iedereen inmiddels naar prachtige, beeldvullende dia's terwijl ik daar keurig mijn verhaal bij vertelde. In werkelijkheid zat iedereen naar mijn scheve hoofd te kijken. Want ergens had ik blijkbaar nog op een knop moeten drukken om mijn scherm daadwerkelijk te delen. Een klein, niet geheel onbelangrijk detail.
Gelukkig greep Maxime halverwege in en wist zij ervoor te zorgen dat de deelnemers alsnog een gedeelte van de presentatie te zien kregen. Waarvoor mijn dank, want zonder haar had ik waarschijnlijk tot het einde toe enthousiast tegen mijn eigen dia's zitten praten, terwijl de rest zich afvroeg wanneer er nu eindelijk iets zou gebeuren.
Wat een ramp. Want geloof mij, voor iemand met mijn perfectionistische inslag voelt zoiets behoorlijk beroerd.
De pijn van imperfectie
Want natuurlijk had ik het anders gewild. Ik had een prachtige eerste bijeenkomst willen neerzetten. Een professionele presentatie waarin iedereen direct zou voelen waar de Pro Domme Society voor staat. Waarin onze ambities, onze betrokkenheid en vooral ons enthousiasme voor dit initiatief goed tot hun recht zouden komen.
Omdat ik oprecht geloof in wat we aan het opbouwen zijn. Omdat ik vind dat de PDS een waardevolle plek kan worden voor professionele Dominante Dames. En omdat ik iedereen die belangstelling toont graag wil laten ervaren hoeveel passie en overtuiging er achter dit initiatief schuilgaan. Juist daarom knaagt het.
Ik kan wel heel stoer zeggen dat fouten maken erbij hoort, maar daarmee verdwijnt mijn teleurstelling niet onmiddellijk. Ik had het graag beter gedaan. Veel beter zelfs.
Na afloop hebben Maxime en ik uitgebreid geëvalueerd. We hebben alle, laat ik het vooral opbouwend formuleren, verbeterpunten besproken. Gekeken wat er misging, hoe dat kon gebeuren en wat we de volgende keer anders kunnen aanpakken. En geloof mij, er viel genoeg te bespreken.
Maar we hebben er ook ontzettend veel van geleerd. Nou ja, vooral ik heb er veel van geleerd. Maxime had immers al ervaring met Zoom en wist gelukkig wél waar al die verstopte knopjes zaten.
Het was een gratis try-out. Een eerste kennismaking. Een experiment waarin we mochten ontdekken wat werkte en wat nog aandacht nodig had. En dat hebben we gedaan. Alleen had ik mij die ontdekkingstocht iets eleganter voorgesteld.
Je kunt aan de kant blijven staan, maar dan leer je nooit zwemmen
Toch zit er voor mij een belangrijke les in deze ervaring. Eentje die eigenlijk veel verder gaat dan een mislukte Zoompresentatie. Ik had namelijk ook voor de gemakkelijkste weg kunnen kiezen.
Ik had tegen Maxime kunnen zeggen: doe jij het maar, want jij hebt hier ervaring mee. Dan had ik lekker achterover kunnen leunen, af en toe iets kunnen aanvullen en de technische verantwoordelijkheid volledig bij haar kunnen neerleggen.
Dat was waarschijnlijk een stuk comfortabeler geweest. En eerlijk is eerlijk, de bijeenkomst was dan vermoedelijk ook een stuk soepeler verlopen. Maar ik heb er bewust voor gekozen om het zelf te doen.
Omdat ik weet hoe verleidelijk het is om iets wat je spannend vindt steeds een stukje voor je uit te schuiven. Vandaag nog even niet. Eerst nog wat meer informatie verzamelen. Eerst nog wat oefenen. Eerst wachten tot je er helemaal klaar voor bent. En voor je het weet ben je maanden (of jaren) verder en sta je nog steeds op precies dezelfde plek.
Ik zie dat ook regelmatig bij onderdanigen die graag een volgende stap willen zetten. Mannen en vrouwen die verlangen naar een bepaalde ervaring, een ontmoeting of een verdere verdieping van hun onderdanigheid. Die erover lezen, fantaseren en eindeloos nadenken, maar die ene daadwerkelijke stap steeds opnieuw uitstellen. Omdat ze bang zijn. Omdat ze onzeker zijn. Omdat ze niet weten wat ze kunnen verwachten.
En natuurlijk begrijp ik dat. Niet iedere stap hoeft onmiddellijk gezet te worden en sommige beslissingen verdienen juist een zorgvuldige voorbereiding. Zeker binnen BDSM, waar veiligheid, vertrouwen en grenzen een wezenlijke rol spelen. Maar er komt een moment waarop voorbereiding overgaat in uitstelgedrag. Waarop de angst om iets verkeerd te doen groter wordt dan het verlangen om iets te leren. En juist dan kan het waardevol zijn om toch te springen. Met knikkende knieën desnoods.
Ook een Meesteres is nooit uitgeleerd
Misschien is dat wel een van de belangrijkste dingen die ik binnen de Pro Domme Society wil uitdragen. Dat professionaliteit niet betekent dat je nooit fouten maakt. Dat ervaring je niet onfeilbaar maakt en dat ook een doorgewinterde Meesteres nog regelmatig iets tegenkomt waar ze werkelijk geen kaas van heeft gegeten.
Ik heb in al die jaren ontzettend veel geleerd. Door opleidingen, gesprekken, observaties en vooral door ervaringen in de praktijk. Sommige lessen waren prachtig. Andere waren confronterend. En er zijn absoluut momenten geweest waarop ik achteraf dacht: dat had ik toch echt anders moeten aanpakken. Maar al die ervaringen hebben bijgedragen aan wie ik vandaag ben.
Natuurlijk vraagt professioneel werken om verantwoordelijkheid. Zeker wanneer je met de kwetsbaarheid, het vertrouwen en de veiligheid van anderen werkt. Daar kun je je niet verschuilen achter het argument dat je nu eenmaal leert door fouten te maken. Je moet weten waar je grenzen liggen en wanneer je ergens nog onvoldoende kennis voor hebt.
Maar dat betekent niet dat je alles al moet kunnen voordat je ergens aan begint. Het betekent dat je bereid moet zijn kritisch naar jezelf te kijken, verantwoordelijkheid te nemen wanneer iets misgaat en vervolgens ook daadwerkelijk iets met die ervaring te doen. Dat is voor mij een wezenlijk onderdeel van professionaliteit.
En misschien is het ook wel gezond om af en toe weer even die onervaren beginner te zijn. Om opnieuw te voelen hoe spannend het kan zijn wanneer je iets voor het eerst doet. Hoe onzeker je kunt worden van iets wat voor een ander de normaalste zaak van de wereld is. Het houdt je bescheiden. En het herinnert je eraan dat leren nooit ophoudt.
De volgende keer wordt beter. Echt.
Dus ja, ik baal nog steeds een beetje van gisteren. Ik had het graag anders gezien en ik vermoed dat ik de komende dagen nog wel een paar keer hoofdschuddend aan mijn digitale wachtkamer zal terugdenken (anders herinneren mijn subjes mij hier wel aan). Maar tegelijkertijd ben ik blij dat ik het gedaan heb.
Ik heb mijn eerste Zoommeeting georganiseerd. Ik heb ontdekt hoe het technisch werkt, welke valkuilen er zijn en waar ik de volgende keer op moet letten. Ik heb ervaren hoe anders het is om tegen een scherm te praten in plaats van tegen mensen die daadwerkelijk tegenover je zitten.
Want dat laatste blijft toch mijn grote voorkeur. Ik wil graag iemand in de ogen kunnen kijken. De energie voelen die tussen mensen ontstaat. De kleine reacties waarnemen die zoveel vertellen over hoe iemand zich voelt of hoe mijn woorden binnenkomen. Dat miste ik gisteren. En misschien zal ik daar ook wel nooit helemaal aan wennen.
Maar ook online bijeenkomsten hebben hun waarde. Ze maken het mogelijk om mensen bij elkaar te brengen die anders misschien nooit gezamenlijk aan tafel zouden zitten. En juist voor de Pro Domme Society biedt dat prachtige mogelijkheden. Daarom gaan we er zeker mee verder.
Met alle lessen van gisteren op zak. Met een verbeterde aanpak, een beter begrip van Zoom en hopelijk een stuk minder technische verrassingen. En wat mijzelf betreft? Ik blijf liever af en toe spartelend in het diepe springen dan dat ik mijn hele leven veilig op de kant blijf staan. Want uiteindelijk heb ik gisteren toch maar mooi de overkant bereikt. Al was het met mijn hoofd nauwelijks boven water.
De volgende bijeenkomst wordt beter.
Die doet Maxime. Als jullie gastvrouw.
Met mij aan de knoppen van Zoom...
Meesteres Moriah


